۶ دی

زندگی همینجوریه پس صبر داشته باش.

گفتی که هر کس زندگی رو بشناسه از پستی و بلندی های روزگار ناراحت نمیشه...

شدت روزگارمه... روزای سخت... طوری نیست اروم باش

خدایا گاهی حس میکنم فقط خودم هستم و خودم

هیچ کس کنارم نیس حتی تو... ولی خب حتماً تو همراهمی و هوامو داری.. فکر کنم وقتایی که خیلی احساس تنهایی میکنم هم بهم نگاهی داری... ولی خب صلاح اینجوریه... خدایا این عذابی که میکشیم صیقلمون میده نه؟خدایا این روزها همیشگی نیستن نه؟ نمیدونم... همیشگی نیستن یا هستن،در هر صورت صبرم بده، هر چقدر شیرین هر چقدر تلخ ، کمک کن گوارا بنوشم این زهرِ روزگارُ :)

تموم میشه میره این روزها،فقط اثرشون می مونه...اصلاً فکر کن دنیام تا لحظه ی آخر هیچ حالِ خوشی نداشته باشه، ولی تو ببین، تو صبرم بده و کمکم کن چه با حال ِ خوب چه با حالِ بد تو رو یادم نره و جوری باشم که تو میخوای

متاسفم واسه همه لحظاتی که بداقبالی هام رو انداختم گردنِ تو ، جام می و خونِ دل هر یک به کسی دادند دیگه...میخوام از حالا تا نفس اخر هر چی که پیش اومد، چون از تو رسیده نکو بپندارمش... و این که چه در اسانی افتادم و چه در سختی بپذیرمش و اینقدر بی تابی نکنم... منی که سالهای اخیر زندگیم به بی تابی گذشته...میخوام هر چی که شد لبخند تو رو،رو به زندگیم حس کنم حتی اگ ، حتی اگ روحم از درد داشت متلاشی میشد... کمکم کن در آخر پروانه شوم.